Browsing Category

Sjukdom

Livet Sjukdom

20. november 2016

_61a6319

I same augeblikk som eg åpner augene,
er du der.

Du er med meg i alt eg gjer,
og du følger meg kor enn eg går.
Du får meg til å grine i all slags samanhengar,
utan at eg ein gong veit kvifor.

Det blir heilt svart.

Eg kjenner meg med eitt både utrøysteleg og uendeleg trist.
Alt verkar so håplaust, og eg ser ingen løysing eller lys,
det er berre mørke.

Du minnar meg på alt det dumme og alt det vonde.
Du seier at det ikkje er verdt å leve,
at eg ikkje har noko liv. At det ikkje er meir for meg der ute.
At eg ikkje vil bli betre, og at det ikkje er verdt strevet.
At eg berre skal gje opp.

Eg trur på deg.

Du seier at eg er udugeleg, og at ingen treng meg.
At eg er til meir bekymring, og meir i vegen enn til nytte for nokon.

Eg nikkar og er samd.

I mine svarte augeblikk er du verdens klokaste,
det er kun du som snakkar sant, og som har vettet i behold.

Du kviskrar i øyret mitt,
og du syner meg glimt etter glimt frå livet mitt som er vonde
å sjå, høyre og tenkje tilbake på. Du minnar meg på situasjonen min
no, og kor drit alt eigentleg er, og har vært so alt for lenge.
Det forsterkar alt vi har snakka om vi to.

Eg vil berre forsvinne.
Eg vil få sleppe å føle eller tenkje.

Eg gret og gret.
Hovudpinen går over til migrene.

 

Det er ikkje noko liv,
det har du rett i.
Det er nesten ikkje til å halde ut,
det har du rett i.
Eg orkar ikkje meir,
det har du rett i.

MEN eg har fortsatt styrke,
det har du oversett.

Kor den kjem frå det veit eg ikkje,
men eg prøvar so hardt eg kan å bekjempe deg.

Eg er so sliten, so sliten.
Men det kan ikkje slutte slik.
Eg vil prøve å snu det til noko bra.
Eg skal vise deg at eg kan.

Eg vil ikkje ha deg her.
Eg forstår at du er her, men det hjelp ikkje at du er her
i tillegg til alt det andre.

Du gjer livet mitt endå verre.

 

Depresjon,
ha deg ut av livet mitt!

Dagens Antrekk Livet Sjukdom

LIVET

12. august 2016

_61A6188
Peter tok så vakre bilder ein kveld vi gjekk tur, han gjekk med kameraet rundt halsen – 
heldigvis snappa eg minnekortet hans og putta det i pcen min. Han hadde bare sletta alle sa han,
han var ikkje fornøyd med nokre av bilda, han er så perfeksjonist. Eg syns dei var fine. så eg redigerte dei litt.

_61A6152_61A6190 _61A6150_61A6201
Kjole, Bik Bok  //  Jakke, Gina Tricot  //  Sko, Nike  // Veske, Michael Kors  // Selen til Lucy, Puppia (ebay)  //

Det blir mykje bilder av meg og Lucy,
men det er stort sett slik dagane ser ut og kun det dagane mine inneholder..

Eg er i hagen med ho, går turer, leiker på gulvet med ho.

Det er også mykje stell, enten det er klipp av pelsen, augerusk,
klipp av klør, eg lager maten hennes (grønnsaker og kjøtt),
bader ho innimellom, det er floker og børsting og det er meir leiking,
og så er det ut igjen.

Eg liker å dille med ho, og koser meg når eg steller med ho.
Eg vil at ho skal ha det godt, og liker at ho er rein og fin!

Det blir sikkert litt vel mykje bilder av ho for dåke,
men det blir sånn når det går i Lucy fra morgen til kveld her ;)

Og så er det den helsa mi som absolutt ikkje er god.

Migrenen er heilt ekstrem for tida.
Juli og begynnelsen av august har vært intens.

Epilepsimedisinen hadde god effekt i begynnelsen, veldig god.
Anfalla blei halvert.

Men så tok nevrologen ferie, og den varer jo nesten i 3mndr (!!)
og ho er ikkje tilbake før 22 august og då har eg time..
det vil sei at eg ikkje har fått økt doseringa gradvis, som eg gjorde i starten,
slik at virkninga bare har stagnert..
-Eg har stått på samme dose siden slutten av mai.
Veldig kjedelig at det blei sommerferie midt i behandlinga.

Eg trur og at eg blir meir deprimert av medisinen,
eller så er eg bare det.. uansett er eg endå lenger nede enn eg har vært.
Det er tungt, og eg sliter veldig med å holde humøret oppe.

Utad ser eg vel ok ut,
eg står opp kver dag. Eg gjør alt eg skal,
eg tar meg av Lucy,
eg prater og smiler til folk.

Men innerst inne er det svart,
og eg har konstant klump i halsen.

Eg har lyst å gråte, men eg orker ikkje å gråte meir i dag,
og eg bør ikkje pga migrenen, det gjør bare
vondt verre..

xx

Blomster Sjukdom

IT’S OVER

30. mai 2016

P1014253..Altså operasjonen!

Endelig er den unnagjort.
Eg møtte opp litt før 07 i dag tidleg på Haukeland,
på dagkirurgisk avdeling..

Operasjonen var vellykka i følge kirurgene,
eg får jo ikkje sett resultatet på ei stund før
bandasjer og strips er vekke – men eg er veldig glad
for at eg er ferdig!

(Eg har altså operert eine brystet pga brystasymmetri.
Om du vil lese meir, les posten eg skreiv om det HER)

Eg har fått nydelege peoner fra mamma,
eg ville heller velge noko sjølv istedet for å få ein bukett
på døra fra blomsterbutikk.. er ikkje så glad i store buketter,
og liker best enkle, reine blomster i vasene mine som dette :)

Peoner er virkelig den vakreste blomsten på jord!♥
I kjøleskapet står det også ei eske med makroner fra ho og venter på meg..

P1014248
På kjøkkenet står Øyvind og lager kyllingsalat som merkelig nok er det
eg har mest lyst på i dag av alle matretter, og han lager gladleg det eg vil ha.
Han er heilt fantastisk. Han har kjørt og henta meg på sjukehuset, i mens Peter (lillebror)
har passa på lille Lucy..

Øyvind blir her i fleire dager og tar seg av meg no når eg er dårleg
og treng litt ekstra hjelp. Det er klart at det er ei ekstra hard påkjenning,
når eg er så dårleg fra før av.

Han er så flink med Lucy, herlig at han kan ta ho med på tur
og ta seg av ho, ho forguder jo han ;)  (ho også)
Det er så godt at vi har eit så godt og avslappa
forhold. Og eg er så takknemlig for alt han gjør for meg.

Eg har hatt mange anfall, hadde fleire anfall allerede på operasjonsbenken då
eg våkna. Det er godt at Øyvind er her så han kan passe på at eg ikkje skader meg
sånn når eg har krampeanfall , at eg ikkje «slår meg sjølv» så masse i operasjonssåret..
det er mykje å tenke på..

P1014228

I neste veke når han drar så drar eg kanskje heim til mamma
så ho kan ta over og ta seg av meg litt..
Eg hadde nemleg hatt 6 vekers sjukemelding om eg hadde vært i jobb,
og eg skal ikkje gjøre husarbeid, løfte tungt eller anstrenge meg osv.

No skal eg ta påfyll med smertestillende,
og se videre på dokumentarer på NRK… ingenting er meir avslappande enn
stemmen til David Attenborough, ser på korallrevets eventyrlige verden ;)

Ha ein fin kveld alle sammen :)

Sjukdom

EIT STEG FRAM

3. mai 2016

_61A1210

Eg skal vel innrømme at eg blei litt matt då Øyvind ringte for ei stund sida og sa at han las om epilepsi,
og at han hadde vært i kontakt med forskjellige klinikkar og nevrologar i Oslo og Bergen.
At han ville so gjerne prøve ein gong til, sjølv om vi var til nevrolog i november 2015 og møtte veggen.

Rørt over at han viser so mykje omsorg for meg,
men matt fordi eg er so sliten og ikkje minst dritlei sjukehus, legar..
og for ikkje å snakke om nevrologar som eg har temmeleg opp i halsen.

Men eg kunne ikkje sei nei når han la alt til rette for meg.
Øyvind bestilte time, blei med meg og betalte – og lillebror passa Lucy.

Dette var i går,
her i Bergen – på Aleris.

Sist vi var til nevrolog fekk vi 2 minutt på Førde Sjukehus.
Det er eit av problema med det offentlege, dei har aldri tid til å lytte,
og ein skulle tru det var om å gjere å få deg ut av kontoret fortast mogeleg.

Her betalte vi jo for det, so vi fekk meir enn nok tid.
Eg blei so paff i går då nevrologen sa at ho meinte at det var epilepsi.
Ho sa at det var mange som ikkje slo ut på EEG, men som likevel hadde epilepsi,
og som responderte bra på medisin. Eg har lenge hatt lyst å prøve medisin for epilepsi,
men har ikkje fått lov sidan eg ikkje har hatt noko epileptisk aktivitet på registreringane..

Ho syns det var rart at dette ikkje var prøvd..
Øyvind har jo lenge spurt om eg ikkje kan få lov å prøve det når dei ikkje har
noko anna å hjelpe meg med, men det har vore heilt uaktuelt.

Eg starta allerede i går kveld med min første tablett.
Vi veit ikkje om det vil ha noko effekt, men eg er so glad at eg endeleg får sjansen til å prøve!

Det er klart eg tenkjer på at det hadde vært fantastisk om eg fekk færre anfall,
eller blei heilt kvitt dei. Men eg prøver å ikkje ha for store forhåpningar, og ta det
som det kjem. Eg byrjar med lav dose, og aukar gradvis – med tett oppfylging med nevrologen.
(Uff, dette kan bli dyrt..)

Berre det å høyre ein nevrolog seie at det heilt klart høyrest ut som epilepsi –
det er som musikk i øyrene. Det å bli trudd, og tatt seriøst betyr veldig mykje for
meg. So det i seg sjølv var ein stor ting for meg i går, og eg felte fleire gledestårer.
Feira med kake gjorde eg også :)

Det er ei heil lang liste med ting som feilar meg,
men det er eit steg fram med å prøve å redusere ihvertfall ei av plagene mine.
Medisinen kan hjelpe mot både anfalla, og migrene/hovudpinen.

Eg er so takknemleg ovanfor Øyvind.
Han er heilt unik som står sånn på for meg,
til og med no når vi ikkje er i lag.
Han er min aller beste venn, og eg er so glad i han,
og so glad for at han bestilte timen, og for at eg fekk sjansen til å prøve medisinen.
Uansett om det vil hjelpe eller ikkje, so er det noko eg/vi har tenkt mykje på,
og det er godt å ha prøvd det.

Det tek litt tid før eg veit om det har effekt,
men eg skal halde dåke oppdatert om eg merkar betring.

Eg har allerede sagt dette på snapchat,
eg fikk ikkje svart alle sammen – men det er mange som kom med forskjellige tips,
og som syns det var rart at eg ikkje hadde tenkt på at det kunne være epilepsi.

Eg har vært utreda for epilepsi utallige ganger,
og har vært til mange mange nevrologar i løpet av dei siste 21 åra.
Eg har vært på SSE i 16 dagar. (Satens Senter for Epilepsi)
Det har berre blitt avfeid so kraftig gong på gong.
Og dei ymtar alltid frampå at det kan være psykiske årsakar.

Eg forstår ikkje at Øyvind orka å gå til nok ein nevrolog – og eg trudde verkeleg ikkje
at det hadde noko for seg.. men det var godt han overtalte meg.

Mat / Oppskrift. Sjukdom

MIN LAURDAG

23. april 2016

P1013294
Det er so mange som trur at det går so bra berre pga. at eg legg ut fine bileter,
og koselege snaps..  det er desverre ikkje tilfellet.

Eg prøver uansett å gjere det beste ut av dagane mine.

No har eg vært på Waynes Coffee borti gata her i mens eg øver på at Lucy skal være aleine –
det er ingen framgang desverre. Eg var vekke i 22 min..  Ho peip og ulte heile tida. Eg har eit kamera
med mikrofon ståande på inne, som eg følger med på når eg er ute.

Blåbærmuffinsen var forresten supersaftig, det må være den beste muffinsen eg har smakt i heile mitt liv faktisk,
og smoothien var sjukt god (jordbær) – anbefales!!

P1013253
Vi var her oppe med Johanneskirka i dag tidleg,
eg hadde eit nytt anfall ute.

Det har vel skjedd fem-seks gongar til saman no at det har skjedd på tur med Lucy.
For det meste har eg anfall når eg slappar av og er inne, hurra for det.

Kritikk til alle som berre passerar og som ikkje ser på meg ein gang der eg ligg på bakken..
men det er desverre sånn vår verden har blitt.
Folk er redde for å involvere seg, dei har dårlig tid eller dei veit ikkje kva dei skal gjere.

Eg falt bakover, så eg slo meg i ryggen og bakhovudet.

Då eg kom inn så tenkte eg at eg ikkje hadde lyst å gå ut igjen,
som i aldri.

Etter ca. tre kvarter tenkte eg at eg bare måtte komme meg ut og
snu dagen til noko positivt. Eg er so sliten og so langt nede at eg
trengte å gjere noko koseleg sjølv om eg ikkje har nokon å vere med..

Eg og Lucy gjekk rundt i byen siden det er «By lørdag»,
det var utekonsertar, masse bodar, masse folk og masse hundar som Lucy fikk snuse på!!

Eg verkar så positiv når eg skriv slikt,
men det er eg absolutt ikkje.

Eg syns det er alt for mykje motgang,
alt for mykje sjukdom og smerter –
og eg er berre LEI.

Men som eg visste før eg fikk meg hund,
så er eg ekstremt pliktoppfyllande, og eg er veldig god med dei eg er glad i –
dermed gjer eg absolutt alt eg kan kvar dag for å gjere dagen so fin som
mogeleg for Lucy. Og i same slengen kjem eg meg ut av huset sjølv, og eg
må ta meg av meg sjølv for å ta meg av Lucy.. so det var ein god plan ;)

———————————————————————————————

God helg til alle som er innom!
Det hadde vært kjekt om du som les faktisk legg att nokre ord her i kommentarfeltet,
eg ser jo at det er kjempe mange som les postane mine, men veldig få som
legg att spor.

Kven er du? og kor lenge har du lest bloggen min?
Er det noko du ynskjer eg skal blogge om, eller det greit som det er ?? :) 

Sjukdom

Det tek ikkje livet av meg, men det tek livet frå meg.

1. april 2016

Videoklippet er fra i sommar på ein biltur med Øyvind.
Eg hadde ligget i vekesvis og skulle endeleg komme meg ut av senga litt,
men eg hadde mange anfall på køyreturen. Eg vaknar ganske fort i videoen,
etter eit lengre anfall der eg har spent alle musklar alt eg klarar. 
Det ser kanskje enkelt ut når han bøyer ut fingrane mine, men han må ta i ganske mykje,
og «brekke» dei opp – og det gjer veldig vondt. Om eg er aleine og ingen kan gjere
det for meg so må eg ofte vente ganske lenge før eg kan klare å strekke ut fingrer/armer/bein sjølv.
Og kanskje akkurat når eg endeleg har fått det til og kan røre på meg, so vaknar eg på nytt og har hatt
eit nytt anfall. Det skjer alt for ofte.

Det har vore ei lang og tøff veke.

I forgårs hadde eg 13 anfall på dagen, og 8 på natta.
I går hadde eg ingen på dagen, men eg hadde 15 anfall i natt.
I dag har eg hatt 7 anfall so langt..

Anfalla varierer veldig i lengde og intensitet.
Nokre gongar kan eg reise meg opp med ein gong og
halde fram med det eg dreiv med, mens andre gongar
kan eg ikkje bevege meg pga. musklar & ledd som er
heilt spent og låst.

Eg kan tippe over på sida i sofaen,
falle saman i dusjen,
eg kan lande hardt som å treffe eit bord
eller ein skarp kant.
Eller som i stad då eg vakna i heisen. Ho som bur
2 etg. over meg hadde trykka på knappen og opp kom
heisen med meg inni..

Anfalla er ille, men det er ikkje «berre» anfall
eg er plaga med.

Det som er verst er den konstante følelsen av å være heilt
øydelagd i kroppen, og totalt utslitt. Det er den intense kvalmen,
migrenen som henger som eit svart, pulserende slør over ansiktet.
Det er smertene rundt i heile kroppen som dunkar, stikk, brenn og svir.
Det er mangelen på søvn som gjer at du ikkje har eit fnugg av energi til overs.
Det er all verkinga, og kjensla av gangsperr i heile kroppen.
Det er alle rare ting som oppstår her og der som utslett, hevelsar og
akutte smerter.

Det er det eg har skrive/sagt før at det er ikkje ein sjukdom der ein
veit kva ein har i vente den neste timen, eller dagen..
Det er alltid noko nytt.
Bakteriene herjar rundt i kroppen i blodet mitt, i nervesystemet og
lagar helvete.

Brått får eg intens tannpine, eller ekstreme smerter i halve fingeren.
Det er so mykje rart som kjem og går.
Brått kan eg falle ned ei tråpp og slå meg forderva og situasjonen er forverra x 10..
Ingen dagar er like.

Det einaste som er likt kvar dag er skuffelsen.
Skuffelsen over at eg alltid er dårleg på ein eller anna måte.

Det finnes mange ordtak om at so lenge ein er positiv og smiler til
livet, so smiler livet til deg osv.
Det hjelp ikkje kor positiv, sterk eller flink eg er –
helsa mi er og forblir dårleg.

Det hjelp ikkje om eg gjev opp,
helsa er like dårleg.

Eg griner stort sett kvar dag,
og i dag har det vore alt for mykje tårer.
Det gjev meg endå meir hovudpine, so eg prøvar
so godt eg kan å halde att tårane no.

Eg orkar ikkje meir,
men livet held fram,
og held fram
og held fram..

———————————–

Eg las ein artikkel i Aftenposten som Øyvind sendte meg.
Du kan lese den her.

Her er eit avsnitt:

Én sak er akutt eller uhelbredelig, dødelig sykdom.
En annen ting er å være kronisk syk i år etter år, tiår etter tiår.
Ikke til å dø av, men til å prøve å leve med.

Det minner meg om noe BI-forsker Espen Andersen skrev i en kronikk i Aftenposten 8. februar,
og da gjaldt det kronisk utmattelsessyndrom: Det «tar ikke livet av deg, men tar livet fra deg».

Den siste setninga der er så sann.
Det tek livet frå deg.

Eg trur at det å ha god helse er nøkkelen til  å kunne få eit godt liv.
Først då kan du leve, og først då kan du realisere draumene dine.

Ofte ser ein ikkje verdien i god helse før ein mister den,
eller blir ramma av ein sjukdom.

Om du les det her,
og du har ein kropp som fungerar og som ikkje står i vegen for deg og livet ditt –
so bør du vere takksam og glad. Har du god helse so er du RIK,
det er meir verdt enn noko anna.

Hud, Hår og Skjønnhet. Sjukdom

EG SKAL UNDER KNIVEN

16. mars 2016

429015
..bildet er funnet på google.

Eg hadde eigentleg ikkje tenkt å dele dette med dykk.

Eg vegrar meg for å seie det til andre, og eg skjemst..
Når eg føler det slik, så tenkjer eg at då MÅ eg dele dette med ALLE.

Eg har alltid hatt kompleks for brysta mine.
Dei er ikkje like.
Det er stor forskjellpå størrelsane frå venstre til høgre bryst.

Eg tenkte lenge at eg kom til å vekse det av meg, altso at eg ikkje ville
bry meg om det når eg blei eldre. I tillegg har det jo feila meg so mykje anna
so det har ikkje vært mi viktigaste prioritering akkurat.

Men i forfjor nemnde eg det til fastlegen min.
Det var godt då han var einig i at det var ein betydeleg
forskjell, og eg blei henvist til Plastikkirurgisk avd. på Haukeland.

Eg var på konsultasjon i fjor vår, og eg blei satt på venteliste.

Endeleg, eit år seinare fekk eg brevet –
og eg skal operere grytidleg på morgonen den 30.mai!

Valet mitt er ikkje å gjere det minste
brystet større, men heller å ta frå det største.
Eg vil ikkje ha silikon.

Eg er absolutt ikkje oppteken av å få store bryst,
eg vil berre at dei skal bli meir like i størrelse.
At dei skal passe i ein bh.

Det er nemleg eit dagleg problem.

Kompleksa er jo ein ting, men det som er mest
vanskeleg er å finne ein bh som passar.
Det går jo ikkje!! Det hjelper ikkje med innlegg i bhen,
og figurnære overdelar er ikkje noko kjekt å bruke.
Det å skulle kjøpe undertøy er berre frustrerande og slitsamt.

Det er jo vanleg at ein har forskjellige bryst, det er svært sjeldan at
dei er heilt like. Eg las at 44% av kvinner har eit bryst som er større og eit bryst
som er mindre. Når ein i tillegg tar med at størrelsane på brystvortene varierar,
og at forma på kvart bryst kan være ulik, då har 88% av kvinner to
forskjellige bryst.

Det skulle nesten gått an å kjøpe bh med ulik cup-størrelse!!
Men for dei som har ein halv eller ein liten størrelse forskjell, so går det an å
ordne med eit innlegg på eine sida og det er til å leve med, det vil som oftast ikkje
være nok til å få dekka ein operasjon.
Men skulle du ha stor forskjell som faktisk er merkbar og synleg,
då kan du gå til fastlegen din og sjå om du blir henvist vidare..

Eg meiner ikkje at ein bør gjere det om ein har stor forskjell,
om du har det og du syns det går heilt fint so er jo det kjempebra!
Men det er greit å vite for dei som har kompleks og som aldri
finn undertøy/bikini som sitter.. at det faktisk er hjelp å få.

Det er ikkje noko eg synst er kjekt å dele,
eller har lyst at alle skal vite.. men eg tenkjer at det er desto
meir viktig å dele av den grunn. Det burde ikkje være noko eg
skulle skamme meg over. Det er berre slik eg er skapt.

Eg veit at eg vil få fleire arr,
men det er ikkje så viktig..

2x1mwXnH1002483443-11-1316116539755

Eg gledar meg til å kunne kjøpe undertøy i framtida
som passar, og til å kunne gå  i sommarklede / badetøy
utan å måtte tenkje på dette.

Og det blir digg å ha på seg ein bh som støtter opp og
held begge brysta på plass!! ;)

——————————————————————————-

Etter operasjonen må eg gå med sports-bh dag/natt i 1 månad,
deretter på dagtid i 2 månedar til – og stripse i 3 månedar til saman.
Ikkje kan eg løfte tungt eller anstrenge meg so mykje heller i
ca. 6-8 veker etter inngrepet.

Eg er litt uroleg for at eg skal få mykje anfall etter operasjonen.
Eg spenner jo alle musklar og skyter rygg,
og strekker kroppen alt eg har i alle retningar,
faller og skadar meg ++

Etter forrige operasjon då eg operete inn ei brikke i
brystkassa so blødde det meir etter anfall, fordi eg strakk meg/rykka sånn.
Eller at eg slo knyttneven inn i såret om att og om att under anfallet.
Det er mykje å tenkje på..

I tillegg har eg jo Lucy som eg skal ta meg av, men å gå tur er jo berre
fint å gjere – eg må berre passe på å ikkje styre for masse.
Lettare sagt enn gjort! ;)

Det står i papira at ein må ha pårørande med seg i starten som
passar på deg dei første døgna, og ser an formen din –
og som hjelper med husarbeid/diverse ting ei stund framover.
Mamma og Øyvind stiller alltid opp,  og det er godt å vite! ♥

Sjukdom

Dagen då alt forandra seg!

9. mars 2016

P2111347

I dag fikk eg ein kommentar på ein bloggpost som eg skreiv for lenge sida.
Det var berre spam (reklame), med mitt gode spamfilter får eg ikkje så mange slike kommentarer,
så eg blir sjeldan påminna gamle innlegg.
Eg la dermed merke til overskrifta i bloggposten,
«Dagen då alt forandra seg!».

Eg lurte på kva den handla om,
eg gjekk inn og las den.

Vi skal heilt tilbake til oktober 2012..
Les den HER.

Det er jammen godt at ein ikkje kan sjå inn i framtida.

Eg er glad  at eg ikkje visste kor lite det skulle hjelpe å få diagnose.
Eg er glad at eg ikkje visste at pengane ville stoppe meg frå å finne ut
om behandlinga kunne kurert meg eller gjort meg betre.

Eg er glad at eg ikkje visste at eg skulle bli endå dårlegare,
og endå meir deprimert enn eg var då. Endå meir sliten,
endå meir einsam, meir aggressive anfall, og endå meir lei.

Det er tunge dagar.

Det er klart at tanken har slått meg,
kjem eg til å bli gradvis verre år for år?
Er det slik framtida mi skal bli?

Eg håper verkeleg at det ikkje er tilfellet.

Sjukdom

STATUS

27. januar 2016

reg1
Eit bilde frå «arkivet» der eg har anfall.

 

Eg er fullstendig tappa.
Tappa for energi, tappa for styrke og tappa for håp.

Dagane blir lengre og lengre.
Eg veit ikkje kva eg skal kalle det, men eg trur nesten ikkje at eg kan kalle det eit «liv».
Eg er i live, men eg lever ikkje.

Eg lever kun for Lucy.. (hunden min)
Ho er årsaka til at eg står opp kvar dag.
Ho er årsaka til at eg held mi personlege hygiene ved like,
grunna at eg må ut av huset og gå turar med ho.
Utan ho hadde eg berre blitt i senga – som eg gjorde fra byrjinga av juli til slutten av november.

Akkurat no har eg heller ingen lyst.
Lyst til å leve, til å lykkes eller til å bli frisk.
Det er umogeleg, og eg meistrar ikkje nokon av delane.

Mange seier/skriv til meg at dei håpar at eg snart bli betre..
men utan noko form for behandling eller hjelp so blir ein ikkje det.
– Det at eg berre skal bli betre/frisk heilt sånn utan vidare er like urealistisk
som at eg brått skal få venger og fly.

Eg får også alltid høyre at «Det må jo være nokon som kan hjelpe deg?!»
Nei, det ser ikkje slik ut. Etter 21 år med intens prøving/feiling kan eg vel seie det.

Helsevesenet er ferdig med meg.
Dei veit ikkje kva som feilar meg,
dei har gjort alt dei kan kome på av utgreiingar og teoriar.
Dei har ingenting meir på planen for meg.
– Eg er uføretrygda, punktum.

Problemet er at livet ikkje er slutt,
eg skulle ynskje eg var 71 og ikkje 31 år..
Det er alt for lang tid att av livet til å berre sitte «her» inne og råtne vekk.

Det er alt for vondt at hjernen fungerar so godt,
at eg er fult klar over alt eg går glipp av, og at eg ikkje får leve det livet eg vil.

Dei dagane (som i dag) når eg verkeleg , verkeleg prøvar –
so gjev kroppen meg fingeren.

Eg stod opp trass i alltid elendig dagsform og humør.
Eg åt frukost.
Eg hadde anfall.
Eg dusja.
Anfall.
Anfall.
Anfall.
Eg gjekk likevel ut i sola med Lucy.

Eg fekk anfall ute.

Ingen hjalp meg.

Lucy satt ved sida av meg sjølv om bandet låg laust på bakken.
Eg blødde naseblod.
Det ilte av smerter rundt i heile kroppen.

Eg kom meg opp.

Eg tørka vekk blodet med ermet på strikkegensaren,
og børsta vekk litt grus.
Eg løfta ho opp med dei verkande armane, og eg bar ho med meg heim,
ned alle trappetrinna frå Johanneskirka.
Kvart trinn gav meg støt av smerter i kroppen,
og kvalmen bygde seg kraftig opp.

Vel heime,
i det eg lukka døra bak meg so seig eg i saman inntil døra.
Eg hulkgråt.
Lenge.

Eg tok ut posen med godbitar frå jakkelomma og tømte den utover gulvet.
Ho såg ikkje ut til å bry seg om grininga mi heldigvis, og kosa seg og leika.

Anfall. Anfall. Anfall. Anfall. Anfall.

Deretter forflytta eg meg til badet der eg blei sitjande og brekke meg,
og kaste opp i ein time. Lucy dilta etter og la seg ned og sov ved sida av meg.

Talet er oppe i 17 anfall hittil i dag.
Det er endå nokre timar att av døgnet,
og so er eg so «heldig» at eg ofte har anfall på natta òg.

———————–

Eg tek ikkje telefonen,
eg orkar ikkje prate med nokon.
Eg orkar ikkje å lese eller svare på meldingar.
(Beklagar til dykk som prøver å få tak i meg. )

Eg vil ikkje høyre at eg er sterk eller at eg må halde ut.
Av same grunn er kommentarfeltet stengt i denne posten.

Kor mykje lenger skal eg halde ut?
..og for kva?

For å få fleire slike dagar?

————————————-

Eg gjer opp.

Og det følast godt.
Å gje opp.

Eg er so sliten.

 

(Edit: Eg gjer opp kampen.
..ikkje som i at eg tek livet mitt.)

Livet Sjukdom

A NEW HOME

3. desember 2015

PC010401
Lekker kalender fra Ms Hay (satt ned fra 399 til 200kr, fri frakt ut veka med koden XMAS )

Det er rart med det.. men om du har det vanskelig, så skal eg love deg at det er ekstra hardt i desember.
Det er fordi at det skal være ein så herlig og koselig måned med juleforberedelser, pynting, baking og kos.
I år er desember og alt i forbindelse med jul ei plage..  og eg kjenner at eg bare blir tristere.

Dagene mine består av å sitte på finn, sjekke leiligheter..  sitte med budsjett, prøve og finne ut av
kva eg skal gjøre, og kor eg skal gjøre av meg, eller oss.  (meg og Lucy)

Det er så mykje bekymring, og eg er så stressa.
Samtidig så sørger eg veldig over å måtte flytte fra heimen min, og huset vårt.

Eg tenker at eg bare må løsrive meg heilt, og planen er å finne ein ny heim i Bergen.
Eg har mange venner der, og eg har budd der før..
Det føles likevel bare heilt meiningsløst når det er uten Øyvind.
Sånn vil det vil føles ei god stund til desverre.. eg bare håper det går over på eit eller anna tidspunkt.

Det er viktig at den nye heimen er fin, og at eg kan trives..
eg er jo bare heime heile tida, så det har mykje å sei om korleis det ser ut.
Det er bare ekstra vanskelig med økonomien på toppen av alt.. det er jammen dyrt å bu,
faktisk dyrere i Førde – men likevel så er det dyrt i Bergen og det er dyrt når ein bare er ein person.

Eg er stressa, og eg trenger å «høre til ein plass». Eg MÅ finne meg ein plass, helst så raskt som mulig.
Så eg bare håper at det snart kan ordne seg, slik at eg kan roe meg ned og få bli værende på ein plass..
og ikkje måtte flytte fram og tilbake fra mamma og her i Førde.. og bu i ein koffert.

Drømmen er å kjøpe eit lite krypinn til meg og Lucy,
vi får sjå kva framtida bringer..

Wish me luck,
– eg trenger det!