Browsing Category

Sjukdom

Livet Sjukdom

STATUS – livet.

13. juni 2018

Det har vært ganske tøft i det siste,
det er få som faktisk forstår. Eller som veit kor rått og brutalt det er.

Eg trur at mange ikkje klarer å ta inn over seg det eg skriver,
fordi dei ikkje ser åpne sår, krykker eller noko som tyder på at det stemmer.
Og likevel seier dei fleste at eg skal være glad for at eg ikkje ser sjuk ut,
men det er ikkje positivt – det hadde vært enklere for meg om folk såg det,
sånn at eg kunne få forståelse om ikkje anna..

Sjølv om venner og familie er glad i meg,
så er det fortsatt få som forstår eller klarer å sette seg inn i det.

Men det er altså nokre få,
som eg kan telle på ei hand –
og det betyr veldig mykje for meg at dåke
ser meg, og støtter meg daglig, takk.

..og lille vennen min  – som alltid er her.

Ho varsler når eg får anfall, og når ingen er her så legger ho seg inntil meg når eg er ferdig
med å slå/sparke, og logrer med halen så fort eg våkner. Eg har vært redd for at eg utsetter
ho for mykje stress, men eg veit at ho har det bra. Siden eg alltid er heime, så blir det eit
sterkt band mellom oss- som gjør det litt vanskeligere når eg skal vekk, men heldigvis er det
fleire som ho er trygg på som kan passe ho når det trengst.

Det å ha ho der er jo ikkje det samme som ein person,
men ho gir meg så mykje glede, og ho gjør virkelig livet bedre.

Eg trudde aldri at eg kunne bli så glad i ein hund,
det er heilt spesielt.

Det er vanskelig å få forståelse når ein er skikkeleg sjuk, men gjør forskjellige ting.
Altså, eg kan lage mat innimellom, jobbe i hagen, eller gå små turer.
Turer har det vært dårlig med i det siste, men eg har styra litt i hagen.

Eg låg måned etter måned i senga eller på sofaen,
eg blei ikkje dårligere, men eg blei heller ikkje bedre.

Eg blir ofte verre av å gjøre ting,
men det gir meg ihvertfall litt mestringsfølelse av at eg har gjort noko,
og litt meir inntrykk enn å bare ligge inne. Om eg bare klarer noko i 10 min,
så er det bedre enn ingenting.

Det er kanskje eit glimt av det du ser på instagram eller snapchat,
og du ser ikkje at eg kryper på gulvet,
gråter til eg ikkje har lyd eller tårer igjen,
kaster opp i timesvis,
ligger og vrir meg i smerter og gjentar at eg ikkje orker meir, at eg bare
ikkje orker meir, at det ikkje går lenger, at eg ikkje makter meir, at eg ikkje klarer
meir.

Du ser ikkje at eg har fem anfall imens eg lager mat, at eg ligger og rister på gulvet
og slår meg sjølv så eg blør neseblod, at eg ligger i dusjen til vannet er kaldt og har fått
heilt frost i meg, at eg så og sei ikkje sover –
men likevel står opp og går ut i hagen med Lucy.

Kver dag tenker eg at eg ikkje orker meir,
men det fortsetter likevel.

Det fortsetter og fortsetter,
og det er virkelig fascinerende kor mykje ein kan klare over så lang tid.

Når eg går ut,
så tar eg meg i sammen – og eg tar på ei slags «maske» som eg har nevnt før.
Det skjer av seg sjølv , og eg klarer ikkje å styre det.

Så om du møter meg så kan eg smile og gå forbi
deg som om ingenting er galt. Det bare går ikkje
an å se, men egentlig er eg veldig dårlig og sliten.

Om du spørr koreis det går så svarer eg at det er tøft, eg er alltid ærlig på det,
men maska sørger for at eg ikkje bryter i sammen. Det er også lett å se at du
ikkje forstår, ikkje i nærheten, og då er det lett å holde maska –
det er dei som forstår som klarer å bryte den,
og som får fram tårene.

Det er uansett viktig å tenke på om du veit om nokon som er sjuk,
at sjølv om du ikkje ser det eller forstår det, så er det ingen grunn til
å ikkje tru på det. Å være sjuk, og at det preger livet og kverdagen er
meir enn er nok, ein treng ikkje å skulle føle på at nokon ikkje trur på
det i tillegg.

Det er synd at det er sånn.
For vi trenger støtte og forståelse.

Og uansett kor dårlig vi er så må vi ut av seng og sofa til slutt,
og det koster oss meir å gjøre kver minste ting enn dåke
friske, og så skal vi på ein måte bli betvilt meir fordi vi er
så sterke og sta at vi vi kjem oss ut, og når vi klarer å gjøre noko –
ja, det er bare så frustrerende at eg har ikkje ord.

At du som frisk ikkje klarer noko som helst når du har hodepine,
eller har sovet litt dårlig ei natt så seier vel det heller noko om deg.
Det betyr ikkje at vi som klarer det ikkje er sjuke.

Og sjølv om vi har ein hobby, går tur eller jobber i hagen,
så er det ikkje det samme som å jobbe.

  

Men eg har ein jobb.
og jobben min er å ta vare på meg sjølv,
og å prøve å få bedre helse.

Jobben min går ut på å prøve å få nok kvile,
at eg hugser på å ta smertestillende eller medisiner kver 4time
og å få i meg nok mat og drikke,
og å sørge for at eg kjem meg på alle legetimer og undersøkelser,

og ofte så klarer eg ikkje ein gang den jobben.

Eg kunne nok skrive i evigheter kjenner eg,
så eg skal avslutte, men eg vil bare også føye til at:

Eg deler ikkje for å få trøst eller for at folk skal syns synd i meg,
eg deler fordi eg håper sånn at andre kronisk sjuke, diagnose eller ikkje diagnose,
skal få meir forståelse for korleis det er når livet blir styrt av helsa.

Mitt hjerte blør for dåke,
fordi eg veit,

eg veit så godt korleis det er.

Ein klem til alle dåke,
og til alle pårørende som også har det tøft, og som kjemper
enten i lag med dei, eller som tar kampen for dei som har gitt opp.

Og om du trur at du er lei av å
høre og lese om kronisk sjukdom og alt det der,
så prøv å se for deg kor lei eg er av å ha det.

Livet Sjukdom

WE MADE IT

25. september 2017

Det var heilt uvirkelig at eg stod på ein fjelltopp i går.
Det er vel nesten 10 år siden sist!

Mandag, tirsdag og onsdag i forrige veke var eg så dårleg som eg aldri har vært før.
Eg kasta opp i dagesvis og beholdt ingenting i magen, eg hadde over 20 anfall i timen eine dagen,
så mykje smerter at det var utholdelig, så sliten, lite søvn og intens migrene.
Eg trengte hjelp til alt, og var så svak og elendig.

Og gnisten min bare visna heilt vekk.

Då er det lov å være stolt av seg sjølv når eg nokre dager seinere kjem meg opp ein fjelltopp.
Det var vilje og ikkje energi eg gjekk på, men det var hardt – knallhardt.

Eg heiv innpå med smertestillende før eg gjekk,
og planen var kun å gå 1/3 av turen opp til eit punkt –
men så gjekk eg litt til, og litt til.

Det var fantastisk å stå på toppen igjen,
eg felte tårer fordi eg var glad –
og fordi eg angra då eg skjønte at eg hadde heile turen ned igjen. (hehe)

På vei opp møtte vi ein mann,
og han meinte at Lucy var så liten at ho kom til å sprenge seg heilt
og at eg måtte bære ho ned igjen..
– Men Lucy hadde ingen problem, ho var så flink og sprek,
og skjønte ikkje poenget med alle pustepausene mine.

Det var heller eg som hadde problem,
eg hadde tre anfall –  et på vei opp, og to på vei ned.

Det kunne gått verre, men ein kan ikkje gå rundt og være redd
for å skade seg heile tida, av og til må eg bare prøve å leve litt.
– Gul og blå på halebeinet,
og sjølvsagt endå meir smerter i dag – men eg er likevel fornøyd.

Ein filleting for mange,
men for meg er det ein liten seier.

 

Dagens Antrekk Sjukdom

GÅRSDAGENS ANTREKK

20. juli 2017

Kjole + Solbriller, H&M  / Veske, By Malene Birger  /  Sko, Nike  / Klokke, Daniel Wellington / 
Lucy har Puppia sele /

Vi hadde ein roleg start på dagen i går,
her rusler vi i nabolaget til mamma i Rakkestad.

Nydelig vær,
og eit koseleg sentrum.
Vi kjøpte oss mat og satte oss på ein benk og kosa oss.

(Eg blir så brun på beina med ein gang,
det ser litt rart ut, hehe..  )

Alt høres veldig idyllisk ut, og eg tar kun koselege bilder og filmsnutter både på snapchat og instagram –
men det er fordi det er dei fine tinga eg prøver å hugse og forevige.


 

Formen er ikkje så bra.
Forrige natt satt eg stort sett heile natta med bøtte,
kasta opp og hadde migreneanfall, smerter og var heilt ekstremt dårleg.
Ikkje særleg med søvn i natt heller, og eg er sliten.

Det er ikkje så lett å være rundt folk heile tida når ein har det sånn.
Eg blir ekstra irritabel fordi eg er så sliten,
og fordi eg har så mykje smerter og ubehag i kroppen.
Det er ikkje så kjekt når ein kjenner at sjukdommen tar over
kropp og sinn, og ein ikkje klarer å være så positiv og «grei» som ein vil.
Eller at ein ikkje orker å være med på alt og føler at ein virker uinteressert
eller lite engasjert, når det egentlig er formen som setter ein stopper.

Eg prøver å ikkje tenke på heimturen,
men den blir nok tøff siden formen blir verre og verre.
Eg prøver heller ikkje å tenke på at eg må betale hardt i kanskje fleire veker
når eg kjem heim, fordi eg har tatt meg slik ut med å være på reis,  så aktiv og sosial.

Eg hater å være kronisk sjuk.
Det er skikkeleg drit.

Eg får aldri ferie
fra det.

Livet Sjukdom

20. november 2016

_61a6319

I same augeblikk som eg åpner augene,
er du der.

Du er med meg i alt eg gjer,
og du følger meg kor enn eg går.
Du får meg til å grine i all slags samanhengar,
utan at eg ein gong veit kvifor.

Det blir heilt svart.

Eg kjenner meg med eitt både utrøysteleg og uendeleg trist.
Alt verkar so håplaust, og eg ser ingen løysing eller lys,
det er berre mørke.

Du minnar meg på alt det dumme og alt det vonde.
Du seier at det ikkje er verdt å leve,
at eg ikkje har noko liv. At det ikkje er meir for meg der ute.
At eg ikkje vil bli betre, og at det ikkje er verdt strevet.
At eg berre skal gje opp.

Eg trur på deg.

Du seier at eg er udugeleg, og at ingen treng meg.
At eg er til meir bekymring, og meir i vegen enn til nytte for nokon.

Eg nikkar og er samd.

I mine svarte augeblikk er du verdens klokaste,
det er kun du som snakkar sant, og som har vettet i behold.

Du kviskrar i øyret mitt,
og du syner meg glimt etter glimt frå livet mitt som er vonde
å sjå, høyre og tenkje tilbake på. Du minnar meg på situasjonen min
no, og kor drit alt eigentleg er, og har vært so alt for lenge.
Det forsterkar alt vi har snakka om vi to.

Eg vil berre forsvinne.
Eg vil få sleppe å føle eller tenkje.

Eg gret og gret.
Hovudpinen går over til migrene.

 

Det er ikkje noko liv,
det har du rett i.
Det er nesten ikkje til å halde ut,
det har du rett i.
Eg orkar ikkje meir,
det har du rett i.

MEN eg har fortsatt styrke,
det har du oversett.

Kor den kjem frå det veit eg ikkje,
men eg prøvar so hardt eg kan å bekjempe deg.

Eg er so sliten, so sliten.
Men det kan ikkje slutte slik.
Eg vil prøve å snu det til noko bra.
Eg skal vise deg at eg kan.

Eg vil ikkje ha deg her.
Eg forstår at du er her, men det hjelp ikkje at du er her
i tillegg til alt det andre.

Du gjer livet mitt endå verre.

 

Depresjon,
ha deg ut av livet mitt!

Dagens Antrekk Livet Sjukdom

LIVET

12. august 2016

_61A6188
Peter tok så vakre bilder ein kveld vi gjekk tur, han gjekk med kameraet rundt halsen – 
heldigvis snappa eg minnekortet hans og putta det i pcen min. Han hadde bare sletta alle sa han,
han var ikkje fornøyd med nokre av bilda, han er så perfeksjonist. Eg syns dei var fine. så eg redigerte dei litt.

_61A6152_61A6190 _61A6150_61A6201
Kjole, Bik Bok  //  Jakke, Gina Tricot  //  Sko, Nike  // Veske, Michael Kors  // Selen til Lucy, Puppia (ebay)  //

Det blir mykje bilder av meg og Lucy,
men det er stort sett slik dagane ser ut og kun det dagane mine inneholder..

Eg er i hagen med ho, går turer, leiker på gulvet med ho.

Det er også mykje stell, enten det er klipp av pelsen, augerusk,
klipp av klør, eg lager maten hennes (grønnsaker og kjøtt),
bader ho innimellom, det er floker og børsting og det er meir leiking,
og så er det ut igjen.

Eg liker å dille med ho, og koser meg når eg steller med ho.
Eg vil at ho skal ha det godt, og liker at ho er rein og fin!

Det blir sikkert litt vel mykje bilder av ho for dåke,
men det blir sånn når det går i Lucy fra morgen til kveld her ;)

Og så er det den helsa mi som absolutt ikkje er god.

Migrenen er heilt ekstrem for tida.
Juli og begynnelsen av august har vært intens.

Epilepsimedisinen hadde god effekt i begynnelsen, veldig god.
Anfalla blei halvert.

Men så tok nevrologen ferie, og den varer jo nesten i 3mndr (!!)
og ho er ikkje tilbake før 22 august og då har eg time..
det vil sei at eg ikkje har fått økt doseringa gradvis, som eg gjorde i starten,
slik at virkninga bare har stagnert..
-Eg har stått på samme dose siden slutten av mai.
Veldig kjedelig at det blei sommerferie midt i behandlinga.

Eg trur og at eg blir meir deprimert av medisinen,
eller så er eg bare det.. uansett er eg endå lenger nede enn eg har vært.
Det er tungt, og eg sliter veldig med å holde humøret oppe.

Utad ser eg vel ok ut,
eg står opp kver dag. Eg gjør alt eg skal,
eg tar meg av Lucy,
eg prater og smiler til folk.

Men innerst inne er det svart,
og eg har konstant klump i halsen.

Eg har lyst å gråte, men eg orker ikkje å gråte meir i dag,
og eg bør ikkje pga migrenen, det gjør bare
vondt verre..

xx

Blomster Sjukdom

IT’S OVER

30. mai 2016

P1014253..Altså operasjonen!

Endelig er den unnagjort.
Eg møtte opp litt før 07 i dag tidleg på Haukeland,
på dagkirurgisk avdeling..

Operasjonen var vellykka i følge kirurgene,
eg får jo ikkje sett resultatet på ei stund før
bandasjer og strips er vekke – men eg er veldig glad
for at eg er ferdig!

(Eg har altså operert eine brystet pga brystasymmetri.
Om du vil lese meir, les posten eg skreiv om det HER)

Eg har fått nydelege peoner fra mamma,
eg ville heller velge noko sjølv istedet for å få ein bukett
på døra fra blomsterbutikk.. er ikkje så glad i store buketter,
og liker best enkle, reine blomster i vasene mine som dette :)

Peoner er virkelig den vakreste blomsten på jord!♥
I kjøleskapet står det også ei eske med makroner fra ho og venter på meg..

P1014248
På kjøkkenet står Øyvind og lager kyllingsalat som merkelig nok er det
eg har mest lyst på i dag av alle matretter, og han lager gladleg det eg vil ha.
Han er heilt fantastisk. Han har kjørt og henta meg på sjukehuset, i mens Peter (lillebror)
har passa på lille Lucy..

Øyvind blir her i fleire dager og tar seg av meg no når eg er dårleg
og treng litt ekstra hjelp. Det er klart at det er ei ekstra hard påkjenning,
når eg er så dårleg fra før av.

Han er så flink med Lucy, herlig at han kan ta ho med på tur
og ta seg av ho, ho forguder jo han ;)  (ho også)
Det er så godt at vi har eit så godt og avslappa
forhold. Og eg er så takknemlig for alt han gjør for meg.

Eg har hatt mange anfall, hadde fleire anfall allerede på operasjonsbenken då
eg våkna. Det er godt at Øyvind er her så han kan passe på at eg ikkje skader meg
sånn når eg har krampeanfall , at eg ikkje «slår meg sjølv» så masse i operasjonssåret..
det er mykje å tenke på..

P1014228

I neste veke når han drar så drar eg kanskje heim til mamma
så ho kan ta over og ta seg av meg litt..
Eg hadde nemleg hatt 6 vekers sjukemelding om eg hadde vært i jobb,
og eg skal ikkje gjøre husarbeid, løfte tungt eller anstrenge meg osv.

No skal eg ta påfyll med smertestillende,
og se videre på dokumentarer på NRK… ingenting er meir avslappande enn
stemmen til David Attenborough, ser på korallrevets eventyrlige verden ;)

Ha ein fin kveld alle sammen :)

Sjukdom

EIT STEG FRAM

3. mai 2016

_61A1210

Eg skal vel innrømme at eg blei litt matt då Øyvind ringte for ei stund sida og sa at han las om epilepsi,
og at han hadde vært i kontakt med forskjellige klinikkar og nevrologar i Oslo og Bergen.
At han ville so gjerne prøve ein gong til, sjølv om vi var til nevrolog i november 2015 og møtte veggen.

Rørt over at han viser so mykje omsorg for meg,
men matt fordi eg er so sliten og ikkje minst dritlei sjukehus, legar..
og for ikkje å snakke om nevrologar som eg har temmeleg opp i halsen.

Men eg kunne ikkje sei nei når han la alt til rette for meg.
Øyvind bestilte time, blei med meg og betalte – og lillebror passa Lucy.

Dette var i går,
her i Bergen – på Aleris.

Sist vi var til nevrolog fekk vi 2 minutt på Førde Sjukehus.
Det er eit av problema med det offentlege, dei har aldri tid til å lytte,
og ein skulle tru det var om å gjere å få deg ut av kontoret fortast mogeleg.

Her betalte vi jo for det, so vi fekk meir enn nok tid.
Eg blei so paff i går då nevrologen sa at ho meinte at det var epilepsi.
Ho sa at det var mange som ikkje slo ut på EEG, men som likevel hadde epilepsi,
og som responderte bra på medisin. Eg har lenge hatt lyst å prøve medisin for epilepsi,
men har ikkje fått lov sidan eg ikkje har hatt noko epileptisk aktivitet på registreringane..

Ho syns det var rart at dette ikkje var prøvd..
Øyvind har jo lenge spurt om eg ikkje kan få lov å prøve det når dei ikkje har
noko anna å hjelpe meg med, men det har vore heilt uaktuelt.

Eg starta allerede i går kveld med min første tablett.
Vi veit ikkje om det vil ha noko effekt, men eg er so glad at eg endeleg får sjansen til å prøve!

Det er klart eg tenkjer på at det hadde vært fantastisk om eg fekk færre anfall,
eller blei heilt kvitt dei. Men eg prøver å ikkje ha for store forhåpningar, og ta det
som det kjem. Eg byrjar med lav dose, og aukar gradvis – med tett oppfylging med nevrologen.
(Uff, dette kan bli dyrt..)

Berre det å høyre ein nevrolog seie at det heilt klart høyrest ut som epilepsi –
det er som musikk i øyrene. Det å bli trudd, og tatt seriøst betyr veldig mykje for
meg. So det i seg sjølv var ein stor ting for meg i går, og eg felte fleire gledestårer.
Feira med kake gjorde eg også :)

Det er ei heil lang liste med ting som feilar meg,
men det er eit steg fram med å prøve å redusere ihvertfall ei av plagene mine.
Medisinen kan hjelpe mot både anfalla, og migrene/hovudpinen.

Eg er so takknemleg ovanfor Øyvind.
Han er heilt unik som står sånn på for meg,
til og med no når vi ikkje er i lag.
Han er min aller beste venn, og eg er so glad i han,
og so glad for at han bestilte timen, og for at eg fekk sjansen til å prøve medisinen.
Uansett om det vil hjelpe eller ikkje, so er det noko eg/vi har tenkt mykje på,
og det er godt å ha prøvd det.

Det tek litt tid før eg veit om det har effekt,
men eg skal halde dåke oppdatert om eg merkar betring.

Eg har allerede sagt dette på snapchat,
eg fikk ikkje svart alle sammen – men det er mange som kom med forskjellige tips,
og som syns det var rart at eg ikkje hadde tenkt på at det kunne være epilepsi.

Eg har vært utreda for epilepsi utallige ganger,
og har vært til mange mange nevrologar i løpet av dei siste 21 åra.
Eg har vært på SSE i 16 dagar. (Satens Senter for Epilepsi)
Det har berre blitt avfeid so kraftig gong på gong.
Og dei ymtar alltid frampå at det kan være psykiske årsakar.

Eg forstår ikkje at Øyvind orka å gå til nok ein nevrolog – og eg trudde verkeleg ikkje
at det hadde noko for seg.. men det var godt han overtalte meg.

Mat / Oppskrift. Sjukdom

MIN LAURDAG

23. april 2016

P1013294
Det er so mange som trur at det går so bra berre pga. at eg legg ut fine bileter,
og koselege snaps..  det er desverre ikkje tilfellet.

Eg prøver uansett å gjere det beste ut av dagane mine.

No har eg vært på Waynes Coffee borti gata her i mens eg øver på at Lucy skal være aleine –
det er ingen framgang desverre. Eg var vekke i 22 min..  Ho peip og ulte heile tida. Eg har eit kamera
med mikrofon ståande på inne, som eg følger med på når eg er ute.

Blåbærmuffinsen var forresten supersaftig, det må være den beste muffinsen eg har smakt i heile mitt liv faktisk,
og smoothien var sjukt god (jordbær) – anbefales!!

P1013253
Vi var her oppe med Johanneskirka i dag tidleg,
eg hadde eit nytt anfall ute.

Det har vel skjedd fem-seks gongar til saman no at det har skjedd på tur med Lucy.
For det meste har eg anfall når eg slappar av og er inne, hurra for det.

Kritikk til alle som berre passerar og som ikkje ser på meg ein gang der eg ligg på bakken..
men det er desverre sånn vår verden har blitt.
Folk er redde for å involvere seg, dei har dårlig tid eller dei veit ikkje kva dei skal gjere.

Eg falt bakover, så eg slo meg i ryggen og bakhovudet.

Då eg kom inn så tenkte eg at eg ikkje hadde lyst å gå ut igjen,
som i aldri.

Etter ca. tre kvarter tenkte eg at eg bare måtte komme meg ut og
snu dagen til noko positivt. Eg er so sliten og so langt nede at eg
trengte å gjere noko koseleg sjølv om eg ikkje har nokon å vere med..

Eg og Lucy gjekk rundt i byen siden det er «By lørdag»,
det var utekonsertar, masse bodar, masse folk og masse hundar som Lucy fikk snuse på!!

Eg verkar så positiv når eg skriv slikt,
men det er eg absolutt ikkje.

Eg syns det er alt for mykje motgang,
alt for mykje sjukdom og smerter –
og eg er berre LEI.

Men som eg visste før eg fikk meg hund,
så er eg ekstremt pliktoppfyllande, og eg er veldig god med dei eg er glad i –
dermed gjer eg absolutt alt eg kan kvar dag for å gjere dagen so fin som
mogeleg for Lucy. Og i same slengen kjem eg meg ut av huset sjølv, og eg
må ta meg av meg sjølv for å ta meg av Lucy.. so det var ein god plan ;)

———————————————————————————————

God helg til alle som er innom!
Det hadde vært kjekt om du som les faktisk legg att nokre ord her i kommentarfeltet,
eg ser jo at det er kjempe mange som les postane mine, men veldig få som
legg att spor.

Kven er du? og kor lenge har du lest bloggen min?
Er det noko du ynskjer eg skal blogge om, eller det greit som det er ?? :) 

Sjukdom

Det tek ikkje livet av meg, men det tek livet frå meg.

1. april 2016

Videoklippet er fra i sommar på ein biltur med Øyvind.
Eg hadde ligget i vekesvis og skulle endeleg komme meg ut av senga litt,
men eg hadde mange anfall på køyreturen. Eg vaknar ganske fort i videoen,
etter eit lengre anfall der eg har spent alle musklar alt eg klarar. 
Det ser kanskje enkelt ut når han bøyer ut fingrane mine, men han må ta i ganske mykje,
og «brekke» dei opp – og det gjer veldig vondt. Om eg er aleine og ingen kan gjere
det for meg so må eg ofte vente ganske lenge før eg kan klare å strekke ut fingrer/armer/bein sjølv.
Og kanskje akkurat når eg endeleg har fått det til og kan røre på meg, so vaknar eg på nytt og har hatt
eit nytt anfall. Det skjer alt for ofte.

Det har vore ei lang og tøff veke.

I forgårs hadde eg 13 anfall på dagen, og 8 på natta.
I går hadde eg ingen på dagen, men eg hadde 15 anfall i natt.
I dag har eg hatt 7 anfall so langt..

Anfalla varierer veldig i lengde og intensitet.
Nokre gongar kan eg reise meg opp med ein gong og
halde fram med det eg dreiv med, mens andre gongar
kan eg ikkje bevege meg pga. musklar & ledd som er
heilt spent og låst.

Eg kan tippe over på sida i sofaen,
falle saman i dusjen,
eg kan lande hardt som å treffe eit bord
eller ein skarp kant.
Eller som i stad då eg vakna i heisen. Ho som bur
2 etg. over meg hadde trykka på knappen og opp kom
heisen med meg inni..

Anfalla er ille, men det er ikkje «berre» anfall
eg er plaga med.

Det som er verst er den konstante følelsen av å være heilt
øydelagd i kroppen, og totalt utslitt. Det er den intense kvalmen,
migrenen som henger som eit svart, pulserende slør over ansiktet.
Det er smertene rundt i heile kroppen som dunkar, stikk, brenn og svir.
Det er mangelen på søvn som gjer at du ikkje har eit fnugg av energi til overs.
Det er all verkinga, og kjensla av gangsperr i heile kroppen.
Det er alle rare ting som oppstår her og der som utslett, hevelsar og
akutte smerter.

Det er det eg har skrive/sagt før at det er ikkje ein sjukdom der ein
veit kva ein har i vente den neste timen, eller dagen..
Det er alltid noko nytt.
Bakteriene herjar rundt i kroppen i blodet mitt, i nervesystemet og
lagar helvete.

Brått får eg intens tannpine, eller ekstreme smerter i halve fingeren.
Det er so mykje rart som kjem og går.
Brått kan eg falle ned ei tråpp og slå meg forderva og situasjonen er forverra x 10..
Ingen dagar er like.

Det einaste som er likt kvar dag er skuffelsen.
Skuffelsen over at eg alltid er dårleg på ein eller anna måte.

Det finnes mange ordtak om at so lenge ein er positiv og smiler til
livet, so smiler livet til deg osv.
Det hjelp ikkje kor positiv, sterk eller flink eg er –
helsa mi er og forblir dårleg.

Det hjelp ikkje om eg gjev opp,
helsa er like dårleg.

Eg griner stort sett kvar dag,
og i dag har det vore alt for mykje tårer.
Det gjev meg endå meir hovudpine, so eg prøvar
so godt eg kan å halde att tårane no.

Eg orkar ikkje meir,
men livet held fram,
og held fram
og held fram..

———————————–

Eg las ein artikkel i Aftenposten som Øyvind sendte meg.
Du kan lese den her.

Her er eit avsnitt:

Én sak er akutt eller uhelbredelig, dødelig sykdom.
En annen ting er å være kronisk syk i år etter år, tiår etter tiår.
Ikke til å dø av, men til å prøve å leve med.

Det minner meg om noe BI-forsker Espen Andersen skrev i en kronikk i Aftenposten 8. februar,
og da gjaldt det kronisk utmattelsessyndrom: Det «tar ikke livet av deg, men tar livet fra deg».

Den siste setninga der er så sann.
Det tek livet frå deg.

Eg trur at det å ha god helse er nøkkelen til  å kunne få eit godt liv.
Først då kan du leve, og først då kan du realisere draumene dine.

Ofte ser ein ikkje verdien i god helse før ein mister den,
eller blir ramma av ein sjukdom.

Om du les det her,
og du har ein kropp som fungerar og som ikkje står i vegen for deg og livet ditt –
so bør du vere takksam og glad. Har du god helse so er du RIK,
det er meir verdt enn noko anna.

Hud, Hår og Skjønnhet. Sjukdom

EG SKAL UNDER KNIVEN

16. mars 2016

429015
..bildet er funnet på google.

Eg hadde eigentleg ikkje tenkt å dele dette med dykk.

Eg vegrar meg for å seie det til andre, og eg skjemst..
Når eg føler det slik, så tenkjer eg at då MÅ eg dele dette med ALLE.

Eg har alltid hatt kompleks for brysta mine.
Dei er ikkje like.
Det er stor forskjellpå størrelsane frå venstre til høgre bryst.

Eg tenkte lenge at eg kom til å vekse det av meg, altso at eg ikkje ville
bry meg om det når eg blei eldre. I tillegg har det jo feila meg so mykje anna
so det har ikkje vært mi viktigaste prioritering akkurat.

Men i forfjor nemnde eg det til fastlegen min.
Det var godt då han var einig i at det var ein betydeleg
forskjell, og eg blei henvist til Plastikkirurgisk avd. på Haukeland.

Eg var på konsultasjon i fjor vår, og eg blei satt på venteliste.

Endeleg, eit år seinare fekk eg brevet –
og eg skal operere grytidleg på morgonen den 30.mai!

Valet mitt er ikkje å gjere det minste
brystet større, men heller å ta frå det største.
Eg vil ikkje ha silikon.

Eg er absolutt ikkje oppteken av å få store bryst,
eg vil berre at dei skal bli meir like i størrelse.
At dei skal passe i ein bh.

Det er nemleg eit dagleg problem.

Kompleksa er jo ein ting, men det som er mest
vanskeleg er å finne ein bh som passar.
Det går jo ikkje!! Det hjelper ikkje med innlegg i bhen,
og figurnære overdelar er ikkje noko kjekt å bruke.
Det å skulle kjøpe undertøy er berre frustrerande og slitsamt.

Det er jo vanleg at ein har forskjellige bryst, det er svært sjeldan at
dei er heilt like. Eg las at 44% av kvinner har eit bryst som er større og eit bryst
som er mindre. Når ein i tillegg tar med at størrelsane på brystvortene varierar,
og at forma på kvart bryst kan være ulik, då har 88% av kvinner to
forskjellige bryst.

Det skulle nesten gått an å kjøpe bh med ulik cup-størrelse!!
Men for dei som har ein halv eller ein liten størrelse forskjell, so går det an å
ordne med eit innlegg på eine sida og det er til å leve med, det vil som oftast ikkje
være nok til å få dekka ein operasjon.
Men skulle du ha stor forskjell som faktisk er merkbar og synleg,
då kan du gå til fastlegen din og sjå om du blir henvist vidare..

Eg meiner ikkje at ein bør gjere det om ein har stor forskjell,
om du har det og du syns det går heilt fint so er jo det kjempebra!
Men det er greit å vite for dei som har kompleks og som aldri
finn undertøy/bikini som sitter.. at det faktisk er hjelp å få.

Det er ikkje noko eg synst er kjekt å dele,
eller har lyst at alle skal vite.. men eg tenkjer at det er desto
meir viktig å dele av den grunn. Det burde ikkje være noko eg
skulle skamme meg over. Det er berre slik eg er skapt.

Eg veit at eg vil få fleire arr,
men det er ikkje så viktig..

2x1mwXnH1002483443-11-1316116539755

Eg gledar meg til å kunne kjøpe undertøy i framtida
som passar, og til å kunne gå  i sommarklede / badetøy
utan å måtte tenkje på dette.

Og det blir digg å ha på seg ein bh som støtter opp og
held begge brysta på plass!! ;)

——————————————————————————-

Etter operasjonen må eg gå med sports-bh dag/natt i 1 månad,
deretter på dagtid i 2 månedar til – og stripse i 3 månedar til saman.
Ikkje kan eg løfte tungt eller anstrenge meg so mykje heller i
ca. 6-8 veker etter inngrepet.

Eg er litt uroleg for at eg skal få mykje anfall etter operasjonen.
Eg spenner jo alle musklar og skyter rygg,
og strekker kroppen alt eg har i alle retningar,
faller og skadar meg ++

Etter forrige operasjon då eg operete inn ei brikke i
brystkassa so blødde det meir etter anfall, fordi eg strakk meg/rykka sånn.
Eller at eg slo knyttneven inn i såret om att og om att under anfallet.
Det er mykje å tenkje på..

I tillegg har eg jo Lucy som eg skal ta meg av, men å gå tur er jo berre
fint å gjere – eg må berre passe på å ikkje styre for masse.
Lettare sagt enn gjort! ;)

Det står i papira at ein må ha pårørande med seg i starten som
passar på deg dei første døgna, og ser an formen din –
og som hjelper med husarbeid/diverse ting ei stund framover.
Mamma og Øyvind stiller alltid opp,  og det er godt å vite! ♥